Nol(Vader)en Bob(Zoon) Visser zijn 89 dagen geleden vertrokken vanuit  Nederland voor een prachtige reis. Helemaal te volgen op hun website. (klik op plattegrond)

Malawi.

Dag 81.

Update waar we nu zijn..
In Malawi aangekomen aan het grote Malawimeer.


Malawi? Of toch niet!?
We hebben lekker geslapen in Bongocamp en zijn daarna de laatste 60 kilometer naar de grens gegaan. Het weer was nog steeds dreigend met af en toe een buitje. Dat kun je ook gelijk zien aan alle geslipte auto’s die her en der door de vangrail zijn gegaan. Maar goed, zelf opletten en de rubberen kant onder houden. Eenmaal bij de grens komt het gewone circus weer op gang. Eerst springen er van allerlei lieden voor de motor die geld willen wisselen. Dan de officiële autoriteiten…. Zeer aardige en professionele mensen en we waren binnen een half uur er door heen. De poort ging open en weg waren we. Er stond wel een bord pay your road toll , maar dat hoef je niet als buitenlander. Na ongeveer 5 kilometer was er een roadblock. Stoppen dus en de helm met zonnen vizier open. Er komt een vadsige politieman naar mij toe en vraagt om de rijbewijzen. Ik wil de waardeloze internationale pakken maar hij ziet de roze papiertjes en pakt die. Het is die van Bob en hij vraagt wie dat is? Mijn zoon, we rijden samen. Dan vraagt hij om de verzekeringskaart. Welke, vraag ik want de groene kaart is alles wat ik heb en er was/is geen verzekering aan de grens aangeboden/verplicht? Hij weet feilloos dat de groene kaart niet geldig is en grist die uit mijn hand. Hij begint me te irriteren. Waar kom je vandaan en denk je hier onverzekerd rond te kunnen rijden? Nee, maar waar had ik het kunnen weten en kopen? Bij de grens en je bent nu in overtreding! Betaal mij 2000 kwetsch per persoon. Ik ga over op plat Utrechts en vertel hem dat hij zichzelf kan !@#$­­­­­­­­­­­­­­­­­%^&*. Het helpt niet. Hij loopt naar Duncan & Lyle die hun Egyptische verzekering laten zien, in het Arabisch, en zij mogen doorrijden. Ik verlies langzaam mijn geduld en vraag mijn papieren terug zodat ik naar de grens terug kan en verzekering kan kopen. Nee, ik moet eerst betalen, dan mag ik terug. Never nooit en ik eis zijn id nummer en naam. Het loopt rap uit de hand en Bob maant me tot rust en neemt het over.Hij doet dat met veel tact en ik besluit niet meer met de eikel te praten. Hij nadert me weer en zegt dat ik de wetten en orderbewaarders van Malawi heb beledigd en daar staan zware straffen op. Nu verlies ik mijn geduld en pak mijn camera en dreig een foto van de situatie te maken. Paniek alom. No pictures, no pictures schreeuwt hij. Ik pak de papieren en we rijden terug naar de grens en kopen daar “verzekering”a 30U$­­­­­­­­­­­­­­­­­ per motor.
Eenmaal terug laat hij ons eerst staan bakken in de zon. Dan komt hij samen met 2 anderen aanlopen. En ik vraag hem vriendelijk de poort open te doen en ons door te laten. Hij weigert en we moeten de motoren aan de kant zetten want hij gaat een criminal charge tegen mij starten. Nu gaat Bob zijn geduld verliezen en vraagt hem op grond van wat. Belediging van een ambtenaar in functie. En hij vroeg aan hem of dat ik wel zijn biologische vader was want ik was zo anders dan Bob. Ik moest me serieus inhouden maar dacht sterf maar, ik ga dit uitzitten. Na een half uur over en weer praten tussen hem en Bob mochten we gaan mits ik mijn verontschuldiging aan hem zou aan bieden. Geen probleem toch….. Ik heb er wel een paar uur last van gehad maar de aankomst op de lodge in Chitimba van Ed en zijn vriendin maakte alles goed. De man was hem ook bekend en maak je niet druk. Lekker aan het strand, biertje erbij en lekker internetten maakte alles gauw vergeten.
Morgen gaan we weer iets zuidelijker langs Lake Malawi. Tot dan.

Nol & Bob.

De ene Col na de andere wordt door de twee Yamaha's R1 bedwongen. Continu mooi weer en prachtige vergezichten. Ook even tijd voor een lunchpauze aan het water.