|
Desert Cops 2009 - Deel 6 Marokko: Foum Zguid - Guelmim |
 |
 |
|
Written by Ripko van Alberda
|
|
Friday, 30 October 2009 20:38 |
|
Naast het verzorgen van fraaie filmbeelden houdt cameraman Niec Himpens van Smartvideo.nl tevens een weblog bij. Onderstaand filmverslag heeft te maken met de tekst uit de weblog van Niec, die onder het filmvenster staat afgebeeld en ook zeer de moeite waard is om te lezen. Door Niec Himpens: "Woensdag 28 oktober 2009 Ondanks dat het weer middernacht geworden was stond ik net voor zonsopgang weer naast mijn veldbed. Vlug de camera gepakt want het tafereel op de camping leende zich voor mooie ochtendplaatjes. Zo hier en daar stak een slaapkop zijn hoofd uit zijn slaapzak alsof een schildpad langzaam tot leven kwam. Het silhouet van de Nomadententen, die zich aftekenden tegen de steeds roder wordende hemel was mooier om naar te kijken als ik heel eerlijk ben. Niet dat ik er zo florissant uitzag deze vroege ochtend maar daar had ik zonder spiegel geen enkele last van. Er stond vandaag een lange rit naar Fort Bou Jarif te wachten dus op tijd vertrekken was het devies. Voor het camerateam werd het tijd weer met een ander team op te trekken. Dit keer zouden wede dag doorbrengen met Team Gekko's en Team IPI. Andalasto had ik de zorg voor dePOV camera in handen gegeven want uit mijn ervaring bleek inmiddels dat hij daaruiterst bedreven mee was. Deze helmcamera's, gesponsord door X-sportscam uit Emmeloord, konden op de gekste plekken op de motor worden aangebracht. Hiervoor hadden
lees verder --> we allerlei bevestigingsmiddelen ter beschikking gekregen dus het moest gek gaan als we het cameraatje niet ergens op konden bevestigen. Met name de zuignappen deden goede dienst. Ongelofelijk dat ze de hele dag bij deze hitte bleven vastzitten. Omdat deze camera's een behoorlijke groothoeklens hebben om zoveel mogelijk omgeving te laten zien was het nodig om de rijders om Andalasto heen goed te instrueren. De eerste dagen waren de beelden niet goed genoeg om te gebruiken, omdat de voertuigen te klein in beeld waren. Nu reden de voertuigen op korte afstand (voor hun gevoel soms te kort) van de voor of achterzijde van de cameramotor waardoor ze prominent in beeld kwamen en de opnamen veel dynamischer overkwamen. Bij de eerste tankstop vertelde Andalasto op camera hoe hij te werk ging en hoe de apparatuur functioneerde. U gaat het dus nog zien de komende dagen waar ik het hierover heb. De weg was lang, vaak recht, en de temperatuur steeg naar geloofwaardige waarden nu we in de Sahara aangeland waren. Tegen de verwachting in bleef lange tijd de zon verduisterd door sluierbewolking. Maar je merkte dat het warmer werd. Onderweg werd tegen de middag een picknick langs de weg georganiseerd waarbij de erwten, uien- en bruine bonensoep (jawel!) werd opgewarmd op de gasstelletjes die gebroederlijk op de achterklep stonden te pruttelen. Ons medisch team Rino Broeren en Hans Eijkhout, liefelijk “De Zusters” genoemd, hadden bij de briefing ons op het hart gedrukt zout en hartige dingen te eten samen met suikerrijke zaken. Deze combinatie is noodzakelijk om het vele water wat we moeten drinken in ons lichaam te laten opnemen. De soep in combinatie met brood en TUC koekjes voldeden aan de eisen. Beide teams moesten het niet hebben van het harde rijden. We kachelden op ons gemakje door de woestijn die de eerste duintjes tussen de miljarden keien liet zien. Vele stopmomenten voor foto's en de plaspauzes lagen ook bovengemiddeld. Maar dat was wel een komisch gezicht als je er tenminste op lette. De mannen, nou dat weten we, die plassen zo ongeveer waar ze staan als ze drang krijgen. Maar de vrouwen, dat is een ander verhaal. Bomen zijn niet zoveel voorradig, dus moesten ze hun werkje verduisteren achter zandhopen en richels. Ik kreeg het idee dat er stokstaartjes met motorpakken in de woestijn woonden. Je zag ze met het bovenlichaam boven de richel uitsteken om vervolgens in een beweging in het zand te verdwijnen. Alsof ze in hun hol verdwenen. Na ongeveer 15 tellen kwam het “stokstaartje” opnieuw in een beweging weer boven de grond om vervolgens weer opgelucht op de motor te stappen. Mogelijk leid ik hier aan beroepsdeformatie, maar goed, ik vond het wel een grappig schouwspel. Toen de zon begon te zakken en het licht weer wat roder en zachter werd heb ik diverse rijopnames gemaakt waarbij Marjon de camera-assistentie met verve vervulde. Ze zette het statief op en als ik uit de raam hing om de motoren en de auto's rijdend van heel dichtbij filmde, gaf ze de bestuurder via de portofoon aanwijzingen. Het loopt inmiddels gesmeerd binnen het camerateam... In Taggit deden we nog snel wat inkopen in een supermarkt om vervolgens buiten de stad de laatste kilometers via een onverharde weg naar Fort Bou Jerif te rijden. Een mooi stukje om nog flink wat rijbeelden op te nemen waarbij ik een stuk bij Andalasto als duopassagier op zijn motor had plaats genomen. En daar was het dan: het mooie Fort Bou Jerif dat een baken is midden in de verlaten wereld. Voor mij nu het derde bezoek waarvan er twee met de Heroes Legend in 2007 en 2008. Terwijl de rijders hun snurkorgels al weer op volle sterkte aan het bespelen zijn heb ik nog even een ronde gemaakt rondom het Fort. Ongelofelijk hoeveel herinneringen er dan weer boven komen drijven. Maar goed, het is weer tijd om het bed in te duiken voor een vochtige klamme nacht. Het is duidelijk dat we de kust naderen zodat de tenten 's morgens weer van een laagje dauw voorzien zullen zijn. Reden om mijn veldbed maar weer eens in de tent te zetten. Tot morgen!" (Zie link onderaan voor de volledige weblog van Niec).
Wilt u de komende weken op de hoogte blijven van het laatste nieuws, geef dan uw mailadres aan ons door op
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
|
